Tangerine Dream

Grupa Tangerine Dream (Mandarynkowy Sen) powstała we wrześniu 1967 roku z inicjatywy Edgar'a Froese (ur. 6 czerwca 1944 roku w Tylży) - rzeźbiarza, malarza i grafika. Nie był to jego pierwszy zespół muzyczny - wcześniej grał w grupie The Ones, z którą nagrał singla "Lady Greengrass" (1967). Wraz z The Ones Froese koncertował dla Salvadore'a Dali, światowej sławy malarza i wielkiego ekscentryka. The Ones występowali również w paryskich klubach muzycznych.

Tangerine Dream – niemiecki zespół rockowy grający muzykę elektroniczną, założony w 1967 roku przez Edgara Froese. W ciągu swego istnienia zespół wielokrotnie zmieniał skład, z wyjątkiem samego Froese, który w zespole pozostaje do dziś. We wczesnym okresie członkiem Tangerine Dream był perkusista i kompozytor Klaus Schulze, ale najtrwalsza była formacja z połowy lat 70. – klawiszowe trio w składzie: Froese, Christopher Franke, Peter Baumann. Z początkiem lat 80. Baumanna zastąpił Johannes Schmoelling; także ten skład utrzymał się dość długo i był bardzo twórczy.

Albumy Tangerine Dream z wczesnego "okresu różowego" (ang. "Pink Years") miały kluczowe znaczenie dla rozwoju tzw. Krautrocka. Albumy z "okresu virginowskiego" (ang. "Virgin Years") i późniejsze dały podwaliny dla gatunku new age.

Obok licznych nagrań studyjnych i koncertowych, zespół stworzył oprawę muzyczną dla blisko trzydziestu filmów, w tym Sorcerer ("Cena strachu"), Thief ("Złodziej"), The Keep ("Twierdza"), Risky Business ("Ryzykowny interes"), Firestarter ("Podpalaczka"), Legend ("Legenda"), Miracle Mile ("Magiczna mila"). Wielu późniejszych fanów poznało Tangerine Dream właśnie dzięki tym filmom.

Pierwszy skład Tangerine Dream to: Edgar Froese (gitara), Volker Hombach (flet ,skrzypce), Lanse Hapshash (perkusja), Kurt Hirkenberg (gitara basowa). Pochodzenie nazwy grupy jest niejasne. Być może wywodzi się ona z tekstu piosenki The Beatles "Lucy In The Sky..." albo z tekstu utworu "Lady Greengrass". Zespół grał wówczas muzykę zbliżoną do rocka i psychodelii, wiele improwizując. Zobaczyć ich można było w berlińskim klubie Zodiac.

Jednakże dopiero po kolejnej zmianie składu można mówić o powstaniu właściwego Tangerine Dream. W 1969 roku Edgar Froese poznaje i zaprasza do współpracy Conrada Schitzlera (wiolonczela) i Klausa Schulze (perkusja i podobno instrumenty klawiszowe, chociaż EF twierdzi, że Klaus w TD tylko bębnił). Rozpoczyna się artystyczna droga jednego z najsłynniejszych zespołów z kręgu muzyki elektronicznej (zwanej w latach 70/80 rockiem elektronicznym).

W latach 1970-73, zwanych przez Edgara Froese "Pink Years", powstają albumy, które nie wszyscy fani Tangerine Dream (szczególnie ci, którzy poznają twórczość TD od płyt z lat 80-tych) mogą słuchać z przyjemnością. Szczególnie trudna w odbiorze jest płyta "Electronic Meditation", będąca wynikiem artystycznych poszukiwań. Pełna freerockowych improwizacji, naznaczona brzmieniem gitary Edgara Froese. Obok niej pojawiają się wiolonczele, skrzypce, flety, perkusja, dźwięki z taśmy, spreparowane wcześniej. "Electronic Meditation" jest jeszcze mało "elektroniczna" i nie da się jej słuchać "na luzie".

W 1970 roku Klausa Schulze zastępuje Chris Franke z Agitation Free, muzyk, który staje się drugą obok Froese'go podporą zespołu i to na kilkanaście lat. W 1971 roku Mandarynki dają pierwszy koncert, podczas którego używają wyłącznie syntezatorów. Nie zawsze są przyjmowani ze zrozumieniem przez fanów gitarowego bluesa i hard rocka.

Również w 1971 roku, w Kolonii, Tangerine Dream nagrywają album o tematyce kosmicznej : "Alpha Centauri"" (w składzie Froese, Franke, Steve Schroeder). Kosmos Mandarynek jest niepokojący, słuchajac płyty czuje się przestrzeń i zagubienie we Wszechświecie, przeżywa katastrofę na ogromną skalę. Nadal wiele tu improwizacji. Bogate jest instrumentarium: organy, gitara, flet, cytra, harfa, syntezator.

W 1972 roku Schroedera zastępuje Peter Baumann z Berlina Zachodniego. Razem z panami F. nagrywa album "Zeit" (towarzyszą im także Florian Fricke ,Hans J.Brune i inni muzycy), na którym przeważa już syntezatorowe brzmienie i elektroniczne efekty. Mimo to nadal Edgar popisuje się na płycie grą na gitarze. LP "Zeit" ("Czas") jest inspirowany filozofią Parmenidesa, zgodnie z którą jest mało dynamiczny, powolny, uświadamiajacy nam, że czas to wytwór naszej wyobraźni. Nagrania z "Zeit" można usłyszeć w filmie "Vampira" (1972) G.Moors'ea. Soundtracki (poczynając od muzyki do eksperymentalnego filmu "Never Shot A Bathroom Man" J.Pollanda) zaczynają stanowić ważną część twórczości Tangerine Dream.

Pink Years kończą dwa albumy: "Atem" (1973), bliski stylistyce ambient (skład: Froese, Franke, Baumann) oraz "Green Desert" (skład: Froese i Franke) wydany dopiero w 1986 przez Jive Electro, będący krokiem w stronę nowego stylu Tangerine Dream. Po raz pierwszy wyraźnie pojawia się na nim sekwencer - wizytówka Tangerine Dream. "Atem" zostaje zauważony w Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymuje bardzo pochlebne recenzje.

W latach 80. grupa nagrała muzykę do ponad dwudziestu filmów. Edgar Froese interesował się tą dziedziną od końca lat 60., kiedy to nagrał muzykę do polskiego filmu. (potrzebne ściślejsze informacje, en: nie podaje tytułu ani reżysera) W wielu przypadkach zespół wykorzystywał fragmenty płyt studyjnych lub kompozycje będące aktualnie w przygotowaniu do wydania. Przykładem może być podobieństwo pomiędzy "Igneous" z albumu Thief (muzyka do "Złodzieja" Michaela Manna) i "Thru Metamorphic Rocks" z Force Majeure. Po raz pierwszy muzyka Tangerine Dream pojawiła się w telewizji, gdy do serialu Streethawk wykorzystano fragmenty z nagrywanego właśnie albumu Le Parc. Do bardziej znanych ścieżek dźwiękowych należą Sorcerer ("Cena strachu"), The Keep ("Twierdza"), Risky Business ("Ryzykowny interes") i Legend ("Legenda"). Płyty zespołu z muzyką filmową bywają równie udane i popularne, co normalne albumy studyjne, a wielu fanów odkryło Tangerine Dream właśnie poprzez kino lub telewizję.

W przeszłości zespół był związany kontraktami z wytwórniami Ohr, Virgin, Jive Electro, Private Music i Miramar, a część muzyki filmowej wydawana była przez Varese Saraband. W 1996 roku muzycy założyli własną wytwórnię – TDI. Późniejsze płyty nie są zwykle dostępne w zwykłej sprzedaży, a nabyć je można wysyłkowo. Dotyczy to również nagrań z Miramar, prawa do których zespół odkupił. Właścicielem nagrań z katalogów Ohr i Jive Electro (okresy "różowy" i "niebieski") jest obecnie Sanctuary Records.

Edgar Froese wydał także szereg płyt solowych, podobnych w charakterze do twórczości Tangerine Dream. Dla fanów grupy interesujące mogą być także dzieła solowe Christophera Franke, Johannesa Schmoellinga, Klausa Schulze, Michaela Hoeniga i Paula Haslingera.

Do 2005 roku Tangerine Dream to Edgar i Jerome Froese, z którymi na koncertach i w studiu grają głównie Iris Camaa i Linda Spa. W tym roku do zespołu dołączył Thorsten Quaeschning, który w przeciwieństwie do zapraszanych muzyków studyjnych i koncertowych, był również współkompozytorem muzyki na kolejnych albumach studyjnych. W 2007 roku Jerome Froese ostatecznie odchodzi z grupy i koncentruje się na karierze solowej. Od tego momentu, za brzmienie i kompozycje Tangerine Dream odpowiedzialni są Froese i Quaeschning.